هستى كه خداوند ، اجازه داده كه قدر و منزلت آنها رفعت يابد و نامش در آنها ، ياد شود . در آن خانه‌ها ، هر بامداد و شامگاه ، مردانى كه نه تجارت ، و نه داد و ستدى ، آنان را از ياد خدا و بر پا داشتن نماز و دادن زكات ، به خود مشغول نمىدارد ، او را نيايش مىكنند » . سپس ، اين آيه را قرائت كرد كه : « فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ * رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ . « 1 » [ آن چراغ ] در خانه‌هايى است كه خداوند ، رخصت داده است كه بالا برده و بزرگ داشته شوند و نام وى در آنها ياد شود و او را در آن جا ، بامدادان و شبانگاهان ، به پاكى بستايند ؛ مردانى كه بازرگانى و خريد و فروش ، ايشان را از ياد خدا و خواندن نماز و دادن زكات ، باز ندارد » . آن گاه ، افزود : « تو ، آن جا نشسته‌اى و ما ، آن خانه‌ها هستيم » . امام عليه السلام ، جايگاه امامت را بيان فرمود و راز عظمت خويش را باز گفت و با تلاوت اين آيهء قرآن ، تنها نقطه‌اى را كه اجازهء رفعت يافتن و برترى دارد ، معرّفى كرد . قَتاده نيز به خوبى ، مراد امام عليه السلام را فهميد و گفت : به خدا سوگند ، راست گفتى ، فدايت شوم ! به خدا سوگند ، اين خانه ، خانهء سنگى و گِلى نيست ! سپس از امام عليه السلام درباره حكم پنير پرسيد . امام باقر عليه السلام ، تبسّمى كرد و فرمود : « همهء پرسش‌هايت به پنير بازگشت ؟ ! » . قَتاده ، پاسخ داد : فراموش كردم ! امام عليه السلام فرمود : « اشكالى ندارد » . سپس ، پاسخ سؤال قَتاده را داد . « 2 » در بيشتر متون حديثى و كلامى ، از « أهل بيت النُّبُوَّة » ، به اختصار ، با « اهل بيت » ياد

--> ( 1 ) . سورهء نور ، آيهء 36 - 37 . ( 2 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 256 - 257 ، ح 1 .